miércoles, 2 de mayo de 2012

asumiendo, el gerundio

Estoy asumiendo. Estoy asumiendo que lo quiero mucho y punto. Estoy asumiendo que quizás nunca me vuelva a gustar nadie como me gusta él. O quizás sí. Estoy asumiendo que nunca vamos a poder ser amigos y que nuestra relación es diferente. Sin etiquetas. Estoy asumiendo que nunca vamos a ser más que amigos tampoco. Estoy asumiendo que no todo pasa por algo y que las cosas malas existen. Incluso a veces sin llevar una lección ni un aprendizaje al lado. Te pasan las cosas malas, te jodes, las sufres, las asumes y sigues. Estoy asumiendo que hay veces que no se puede hacer más. Estoy asumiendo... estoy asumiendo! Allegra.

domingo, 29 de abril de 2012

TRISTEZA

No sé cómo gestionar esta tristeza tan fuerte que siento y que es la tristeza más grande que he sentido jamás. Me ahoga todo el rato. Antes, he sentido rabia, enfado, melancolía y nostalgia de algo que no he tenido. Y todos estos sentimientos eran mejor. Mucho mejor. Yo podía con ellos, los manejaba. Me hacían daño pero conseguía hasta estar cómoda con ellos. No me gustaban pero en el fondo sabía que no eran lo peor que podía sentir. Ahora todos ellos han dado paso a la más absoluta de las tristezas. Tristeza grande y pesada. Que no se mueve, que no avanza. Que no se qué hacer con ella, o como apartarla aunque sea un poco para que me deje respirar. Allegra.

viernes, 9 de marzo de 2012

Propinando

Cuando era una jovenzuela me gustaba ir al videoclub. Para mí no era el plan de banquillo, el suplente, el de si no sale algo mejor pues vamos al videoclub y alquilamos una peli. Qué fea esa frase… “alquilar una peli”…no me gusta. Ir al videoclub es especial, tiene algo de rito. Tiene que ser algo meticuloso, lento, parsimonioso. Ahora hace ya muchos años que no me doy el gusto de vivir esa experiencia. De recorrer los pasillos, de pedirle ayuda al dependiente, de sentir esa especie de responsabilidad al elegir una cinta. En mi pueblo hace demasiado tiempo que no tenemos videoclub y al final se me terminó olvidando lo que me gustaba.
Ahora he pensado que tengo que recuperar esta actividad. Aunque estos tiempos de libros digitales me lo ponga difícil. Aunque tenga que coger el metro y hacer 2 transbordos para alquilar una peli de cine clásico. Esto no es una apología a la no modernidad. No estoy en contra de las nuevas tecnologías. Faltaría más. Las utilizo y me gustan. Pero esto sí es una oda a lo romántico, a las bibliotecas y al olor de los libros viejos. A los pasillos, me da igual si son de películas o de libros. Es un canto a utilizar palabras que prácticamente no se usan, o que usamos mal. Poco y mal. Me gusta la palabra propinar. Y sólo propinamos golpes. ¿Por qué no propinamos besos? ¿Por qué no vamos al videoclub? Lo dice Nacho Vegas… “propinando es un gerundio que vale la pena utilizar”.

miércoles, 7 de marzo de 2012

Mondúber

Qualsevol teatre de qualsevol centre de qualsevol ciutat. Un artista que t’emociona d’una manera especial i cançons massa tristes. Pensaments forts, molt forts, quasi a crits. Una telefonada , un gest i una mirada, unes paraules que tremolen i somriuen i un bon desig. Un començament catastròfic amb una cançó que fa mal. Ja no hi ha possibilitat de remuntar. Sentir-se observada. Sentir el seu alè a sis files de distància. I gaudir, gaudir molt. És un teatre i està ple de gent. Son cançons precioses però molt tristes. No. Son cançons molt tristes però precioses. I el teatre ja no està ple, només hi som dos. Un final i un gran aplaudiment. I un retrobament. Un somriure amb paraules que no parlen i moltes mirades amb ulls que no miren però parlen. Un fins demà per favor. I un camí.

martes, 10 de enero de 2012

Diez de enero

“Esto es para archivar”. Pensé que me preguntaría algo más, pero ni siquiera me miró. Y yo no me podía mover de allí. De pie, con las manos en los bolsillos de la chaqueta, esperando algo. “¿Quieres algo más?”. Me sentó fatal esa pregunta. Era como si le molestase, como si le estuviese quitando luz… ¡pues claro que quiero algo más!. No se lo dije, pero lo pensé. Y lo pensé muy alto, como chillando, enfadada. Claro que quería algo más. Quería saberlo todo. Qué iba a hacer con todo aquello, dónde lo iba a archivar, cuándo y cómo lo haría. Si sería posible rescatarlo o si había algún protocolo de reciclado al cabo de los meses. Pero seguía en silencio. Y yo también, y eso me hacía más imbécil. Sabía perfectamente que no nos caíamos bien. De hecho, no le había saludado al llegar, sólo había dejado las cosas encima de su mesa y le di la orden de archivar. Y allí seguía, esperando. Tecleaba y tecleaba. Me miraba de reojo y eso me ponía muy nerviosa. “Bueno, si quieres lo archivo yo…” le dije muy poco o nada segura. Me dijo un ‘no’ que hizo temblar los cristales de las ventanas. Pero yo seguía ahí, de pie y aún con cara de imbécil. Ya me había sacado las manos de los bolsillos y me puse a revisar aquel montón de cosas que pronto serían archivadas. Era maravilloso. Todo aquello junto era maravilloso. Perfectamente ordenado, cronológicamente y por conceptos. Había sido fácil, casi se agrupaba solo. Dejó de teclear y me miró mal. Me puse a la defensiva, “Estoy comprobando… cosas”. Cogió todo el montón con decisión y se lo llevó a otra sala. Yo fui detrás, “Pero ¿a dónde te lo llevas?”. Ignorándome, entendí que lo llevaba a la sala de “archivar”. Lo metió todo en una caja marrón, le puso una pegatina blanca y cogió un rotulador negro. Noté que se había parado a pensar. Sonreí y pensé que al menos le podría un nombre bonito que resumiese todo aquello. Achinó los ojos y me pregunto: “Hoy es 10 de enero, ¿verdad?”. No contesté. Ese no podía ser el nombre de mis cosas, de mis recuerdos. No puedes ponerle ese nombre a su olor. A su forma de andar. A como se toma el café. Ese nombre no describe los besos, ni los abrazos, ni las horas. Así no puede llamarse. No puedes ponerle ese nombre.


No puedes.

Abril

lunes, 9 de enero de 2012

Rozando los veinticuatro

Tengo una amiga enfermera que tuvo que emigrar a París. Una geógrafa en paro que enlaza másters. Otra que aparcó sus estudios para ayudar en el negocio familiar. Varias en ‘lista de espera’. Tengo un hermano cocinero que trabaja más de 10 horas todos los días y que se tiene que conformar con 'aprender'. Otras tantas que probaron en Londres y otras tantas que probarán.

Y yo, la eterna becaria. Casi un año cobrando sólo para pagar el alquiler. Viviendo de prestado. Sobreviviendo por mis padres. Renovando contratos de risa sin parar. Pensando qué pasará en un mes, en medio año. Recordando cada día, que cuando era cajera en un súper o dependienta en Zara cobraba como una señora. Qué tiempos...

Ahora, ninguna opción me parece buena y lo peor… Es que no me puedo quejar.



Rozo los veinticuatro años, que no euros.
Y no tengo el bolsillo para novios.


Abril

lunes, 2 de enero de 2012

Las nueve de la noche.

Siete grados entrando por la ventana.

De mi madre aprendí que hay que abrir las ventanas para que se vaya lo malo por mucho frío que haga. La casa respira y tú te llenas de aire nuevo y fresco. Congelado, de hecho. Me he puesto el albornoz que guardo para visitas especiales y miro al infinito más cercano, la pared de enfrente. Me pregunto todo el rato qué más necesito. JODER, ¿QUÉ MÁS NECESITO?

Cierro la ventana y me tiro al vacío más cercano, una cama para dos.



Abril

viernes, 14 de octubre de 2011

De corazón

No sé si tengo el corazón más rojo que nunca (como decía aquella película) pero que me duele... Eso es cierto.

La gente sonríe y me mira raro cuando lo digo. Obligatoriamente añado: "Que no es amor, es dolor". Por amor no duele el corazón; te duele la cabeza, el estómago, las ingles, los labios... yo qué sé, pero el corazón no.
El corazón no, bastante tiene con lo que tiene.

Desde hace un par de semanas el corazón me late con mucha fuerza, demasiada. Me retumba en todo el cuerpo y me cuesta trabajo respirar. Palpita sin vergüenza. Es una lucha uno contra uno... mismo. Le pongo la mano encima, para darle calor, que se tranquilice, que no pasa nada, que todo está bien... pero nada, mi corazón pasa de mí. No nos entendemos. O quizás es que no sé mentirle.

En mitad de la calle le digo a mi amiga que toque, y ella toca. Abre mucho sus ojos azules y me dice que le asusta. También me dice que le recuerdo al niño del libro "La mecánica del corazón". Un niño al que le ponen un reloj de cuco de madera, pero un día se enamora y el no-corazón le duele. Claro, es de madera, qué esperaba. Yo la miro como cuando una echadora de cartas no te dice lo que esperabas. Que vale, que no era malo, pero no era lo que esperabas. Mi amiga con su enorme sonrisa intenta tranquilizarme diciendo "Pero la madera es bien, es un material noble". Genial, tengo un puto reloj suizo con un puto pájaro carpintero que intenta salir muchas veces por minuto.

No me gusta la idea de tener un corazón de madera. Ni siquiera es una patata, ni un gran trozo de plastilina roja con trazas de otros colores... es madera. Con sus astillas, su carcoma y su color a pino de bosque de tercera. Y, ¿qué pasa cuando el corazón ya no es rojo? ¿El amor también deja de pintarse en colores rojizos, rosas y granates? ¿Todo se vuelve de color marrón?

"Quizás es que tienes el corazón muy grande, por eso te palpita más fuerte". Pero no, por ahí no paso. Lo que me faltaba, un corazón "Goliat". Prefiero lo del reloj.


A ver si es que se me ha enamorado el corazón.
Qué movida.

lunes, 13 de junio de 2011

TE QUIERO

Y no estoy enamorada. Y eso precisamente es lo que me jode. Que no puedo usar "te quiero" sin tener el corazón más rojo y blando que nunca. ¿Por qué no podemos decir te quiero con más facilidad? ¿Por qué tengo que estar perdidamente enamorada de alguien para poder decirle "te quiero"? ¿Por qué esperar hasta que sabes que la otra persona aceptará el "te quiero" sin asustarse, llevarse las manos a la cabeza o salir corriendo? ¿Por qué no puedo decir "te quiero" cuando me gusta un beso, un gesto o tras un buen momento?

"Te quiero" no es más que eso. Te quiero ahora, te quiero por lo que acabamos de hacer, de vivir. Te quiero porque me ha encantado esa sonrisa, que me regales ese libro que sabías que esperaba o porque te hayas acordado de mi a las tres de la mañana. Te quiero por eso y nada más. ¿Es posible? ¿Estoy loca? ¿Alguien me entiende? Que querer no es amar, ni siquiera enamorarse, ni es atracción sexual ni es cariño. Querer no es amor. No es un no puedo vivir sin ti, ni un hazmelo todas las noches, ni un cásate conmigo.


Me gustaría decirle "te quiero" a tantas personas... Y por tantas cosas... Y posiblemente con ninguna de ellas me casaría, ni estoy enamorada ni quisiera estarlo. Solo les diría "te quiero" porque el polvo ha sido fantástico, porque me ha encantado pasar la tarde con esa persona o porque las he echado tanto de menos que...


Pero este mundo de imposiciones, de tópicos, de esquemas, de protocolos no me deja decir te quiero a quien yo quiero y cuando yo quiero sin que haya una letra pequeña que me diga que detrás hay algo más. El mundo se asusta cuando oímos decir te quiero, nos planteamos si realmente la persona que lo dice nos quiere, si nos ama, si nos visualiza desnudos, si lo lleva pensando mucho tiempo, si quizás no lo ha pensado bien antes de decirlo, si esa amiga que nos lo dice será lesbiana o si ese chico se sacaría el corazón para dártelo, si... qué sé yo. Somos idiotas.

Yo nunca digo te quiero, les tengo miedo. Siempre pienso que se va a entender como algo más de las dos palabras que son, siempre pienso que no es el momento, o que no es la persona, o que no lo pienso de verdad, o si es que tal vez es algo más de dos palabras. Te quiero. Es que es eso, solo son dos palabras. Y nos dan tanto miedo que a veces soltamos un TQ o ponemos un jajaja detrás. O nos lo tragamos y ya lo vomitaremos otro día, a otra persona, en otro lugar.

¿Sabéis qué? Solo le digo te quiero a mi perro. No parece cuestionarse nada. Si quiero algo más con él, si solo somos amigos, si lo pensé mucho antes de decírselo, si le quiero a él más que a otros, si ahora nos tenemos que decir te quiero cada vez que nos despidamos, si al final de los sms tiene que firmar con un TQ, si algo va a cambiar entre nosotros... Nada. Y si se lo cuestiona, parece no importarle. Solo escucha y no se enfada. Que es lo que deberíamos hacer todos. Escuchar y disfrutar.


Os quiere,
Abril.

miércoles, 8 de junio de 2011

To be continued...

Dejé la correa de Gin sobre la mesa, puse agua fresca en su cuenco y mientras abría los sobres con las facturas pendientes, aquel trozo de papel de periódico me empezó a quemar el bolsillo trasero del pantalón. Lo saqué e intenté quitarle inútilmente todas las arrugas, lo cogí con las dos manos y volví a leer lo que ponía acercándome el papel a los ojos como una ancianita, pensando que captaría más detalles o alguna huella o yo que sé.

Pero no, no me había dejado nada sin leer, "Guille" y un número de teléfono, no más. Cada número tenía tres capas de boli, había sido repasado a conciencia, me gustaba. "Guille" no había titubeado al compartir su teléfono de contacto.
¿Pero qué estaba diciendo? ¿Que me gustaba? ¿Que me gustaba cómo estaba escrito el número de un desconocido? Maldita sea, si solo era tinta de Bic y nueve números de 0 al 9 desordenados aleatoriamente.

Dejé la nota encima de la cama, y mientras me quitaba la camiseta, un escalofrío me recorrió la espalda, era una ladrona de destinos. El tal "Guille" seguro que se había enamorado perdidamente de una chica, de una chica guapísima, con minifalda, melena al viento y con una 100 de sujetador. Y yo, que solo uso una 90 había cogido esa nota, sabiendo que no era para mi. Me sentí fatal. Me sentí mala persona. Una mala persona que ya se sabía seis de los nueve números. Una mala persona que además, tenía un problema. ¿Uno? Esto.. varios.

Repasé con los dedos cada uno de los números, despacio. Joder... "¿y si envío un SMS a "Guille" para hacérselo saber?" Ahora hablaba de "Guille" como si lo conociera, lo que me faltaba. Tuve una idea mucho mejor: devolverla a su lugar. A Gin no le gustó nada eso, me respondió con un tirón del pantalón de pijama. Eso era un no. O quizás un "esa nota era para ti". Estaba volviéndome loca.


Un momento, un tío deja una esquina de periódico con su número de teléfono bajo una piedra y soy yo la que está loca?

Abril.

domingo, 5 de junio de 2011

Otra copa, por favor.

Pagaba la empresa. Recorríamos lo más íntimo de Malasaña, dejándonos caer en lo más vintage de la zona. La carta de gintonics se me hacía interminable y siempre tenía que pensar por dos: por el que me quería beber ahora y por aquél que me traerían a la mesa cuando yo diera el último sorbo del primero.

Gintonic con menta fresca y cereza, gintonic con pétalos de rosa, gintonic con regaliz... Y cada nombre me inspiraba un momento, una historia, un tío. Por lo que la decisión era mucho más difícil, ya no solo me decidía por una marca de ginebra, por un sabor más o menos afrutado, sino también por aquello que decía el nombre. "I'm waiting for my man", "All tomorrows parties" o "Femme Fatale" decían aquello que yo quería oír. Bebí olvidándome de la medicación de mi faringitis, olvidándome de que ya eran las doce de la noche e incluso, olvidándome de que llevábamos más de ocho horas olvidando.

Mi móvil recibía llamadas que sonaban como en otra dimensión, nunca lo suficientemente urgentes como para dejar la copa y coger el teléfono. Cuando la tarde de gintonics ya estaba tocando su fin, intenté ponerme al día con aquellos que habían intentado localizarme. Lucas entre ellos, y sin pensar, pulsé llamar.

Bajaba por la calle Fuencarral, seguramente con cara de ginebra. Tenía prisa por llegar a casa y todos aquellos que me cortaban el paso se movían lentos, con ganas de empezar la noche, con sus copas recién cargadas y oliendo a recién duchados. Yo solo quería llegar ya a casa, se me notaba en la respiración y en los pasos. Y sin darme cuenta con la voz entrecortada, estaba hablando con Lucas. La única razón por la que lo llamé fue por su llamada, no me interesaba para qué me había llamado, ni me apetecía contarle qué había estado haciendo, ni qué haría después, ni qué haría mañana.

Pero allí estaba, contándole de dónde venía y hacia dónde iba. Y no solo eso, sino que además le conté qué pensaba hacer el día siguiente. Él me hacía las mismas bromas que hace tres años, ponía los puntos donde él veía necesario e intentaba cambiar mis planes sin que lo pareciera. Al menos, cuando colgué, ni siquiera me planteé por qué le había llamado ni por qué le llamaría mañana.

Solo faltaban cuatro paradas para casa. Pronto estaría metida en la cama, pensando si hoy dormiría con o sin pijama.

Al llegar a casa, me respondí a la pregunta quitándome toda la ropa con la misma prisa con la que bajé la calle Fuencarral. Mientras me quitaba los restos de color de los labios, procesaba la ginebra ingerida. Encendí un par de velas y me dejé caer sobre los cojines fucsia. Únicamente pensaba..


Que mala es la ginebra, pero que bueno está el Gintonic.

sábado, 4 de junio de 2011

Sólo miradas

Te miro mientras te acercas al equipo de música. Te miro cuanto te agachas y coges el ipod. Te observo mientras buscas la canción, la canción que ya has elegido antes, la que has pensado que ibas a poner…y la encuentras. Y empieza a sonar y lo invade todo. Y empiezan las miradas, las miradas directas a los ojos, que son cortas pero intensas; las miradas de reojo, las miradas que se encuentran en el espejo y que se esquivan al instante para ocultar algo… Y te empiezo a odiar… te odio por poner esa canción, por cantarla, por sabértela, por mirarme para ver si yo la canto, si yo me la sé, siempre poniéndome a prueba. Te odio cuando buscas la postura perfecta para verme a través del espejo, y me odio cuando lo hago yo también. Y cuando dejas puesta la canción más tiempo del debido y a todo el mundo le molesta menos a mí. Pero sobretodo te odio cuando aciertas, cuando me lees el pensamiento y pones la canción que yo quería oír en ese momento. La primera vez quise pensar que era la casualidad…pero ya van muchas y a mí ya me enseñaron que las casualidades no existen.
“Yo no necesito hablar para expresar una emoción, me basta sólo con mirar…” Así dice esa canción. Esa canción que pones a tope y que cantas todo el rato. Esa canción que habla de nuestras miradas... sólo de nuestras miradas y de nadie más.

Allegra

jueves, 2 de junio de 2011

La siesta de las seis.

Casi las seis de la tarde y yo en la cama. Estoy bajo el nórdico, sin vaqueros y sin prisa. Acurrucada en el centro de la cama, de lado, con las piernas encogidas y entre mis brazos, la almohada.

Me gusta eso de meterme en la cama cuando quiero, sin que esté dentro del protocolo o del horario establecido. Me gusta que mi mente se mimetice con las paredes blancas y esa luz débil que las cortinas dejan pasar. No me obligo a dormir, pero estoy con los ojos cerrados. Así se viaja mejor.

Nadie sabe que pasa debajo de estas sábanas negras. Nadie se lo imagina. Me apetece hacerlo. Podría hacerlo. Podría hacerlo sin ni siquiera abrir los ojos. Busco la postura más cómoda y la encuentro rápidamente.



Me gusta eso de..

Abril.

jueves, 14 de abril de 2011

Sexo afrutado

La primavera me sobrealtera, como me altera Lucas, pero para mal. Lo eliminamos como animal de compañía, en serio, definitivamente. Y a Matías, que ya no me gusta, solo me pone (poco), pero me daría pereza volver a echar un polvo con él... entonces fuera. ¿Y Eric? ¿Nunca os hablé de él? Es genial, pero solo podríamos tener una relación horizontal, no habrá nunca nada más, pero en la cama... en la cama nos faltan horas. Los besos saben a fruta y entre bromas todo entra mejor. Lo que pasa es que no sé si podré esperar...


(Cova, no te lleves las manos a la cabeza ni me digas que siempre estamos con el mismo tema, ¿pero por qué no voy a hablar sexo? Si os gusta hablar de sexo, tener sexo, leer sexo y tocaros el sexo.. que lo sé yo)



Abril.
¡voy a darme una ducha fría!

miércoles, 13 de abril de 2011

Agua caliente

Cova allí, Ismael aquí y a medio camino las ganas, y en Barcelona el sexo. Es un NO cargado de sí y un sí que quiere ser no. Allegra mira pero no toca, anda atrapando las mariposas de su estómago con la mano y sin quererqueriendo, las va dejando escapar... Una cortina de humo entre Quim y ella, después del beso hubo un piti, como si de un polvo se tratara, pero poco más. Y Abril está en su mes, enganchándose a cualquiera, compartiendo cama o sofá. Quiere cortar los lazos con Matías y Lucas, pero no encuentra las tijeras. Apareció por la puerta Eric y ella le invitó a pasar, tomaron una copa y...


ya hay agua caliente.

domingo, 28 de noviembre de 2010

No, eso no, sería demasiado...

- Has vuelto...
- No, sólo estoy de paso...
- ¿Y ahora qué haces?
- Me voy.
- ¿Cómo que te vas?
- Me voy, es mejor así. Hazme caso
- Pero nuestra casa, nuestras cosas, las fotos de nuestros viajes...
- Te las dejo
- No, me refería a cómo es que no te importan
- Me importan, ¿por qué dices que no me importan...?
- Porque te vas.
- Sí, me voy pero me importan.


Él se pone en pie, la abraza y la atrae hacía sí. Pero no intenta besarla. No, eso no, sería demasiado...



Abril.

martes, 16 de noviembre de 2010

Asunto: Importante

1) Lo que tú me importas a mí, me importa tanto o más que lo que te importo yo a ti.

2) Precisamente porque me importas tanto, me importa mucho importarte lo más posible.

3) Si no me hubieses importado tanto, me habría dado igual cuánto te importaba yo.

4) Pero de ninguna manera me da igual, eso significa que tú me importas tanto que no puede darme igual cuánto te importo yo.

5) Si supieras lo mucho que me importas, podrías entender por qué no quiero dejar de tener la importancia que tengo para ti.

6) Primera conclusión: por lo visto no sabes cuánto me importas.

7) Segunda conclusión: tal vez ahora lo sepas.


Cada siete olas.




pues eso,

Abril.

jueves, 4 de noviembre de 2010

Chocolate con limón

Abril sigue probando del dulce y del salado, sabiendo que tendrá que decidirse por uno... o ninguno. Este juego ya parece el monopoly, interminable. Matías más sexual que nunca, se atreve y lo dice, quiere más, lo quiere todo. Lucas... Lucas ha cambiado. Sintió algo al verla de nuevo, pero no se atreve, sigue siendo un poco cobarde. Allegra está volviéndose loca, se le seca el corazón y al segundo se le ahoga. Se pregunta pero no quiere respuestas. Recoge las piedras que le lanzan. Quim, tira piedras y escode la mano. Su situación complicada se lo pone difícil. Sube a su furgoneta y se repite "pero estamos locos, o qué?" y vuelve a casa. Cova anda sin tiempo. Acumuló fotocopias y desayunos. Cayeron miradas en una visita fugaz. Miradas como copos.


Noviembre dulce... y ácido.
Sabor a chocolate con limón.

jueves, 30 de septiembre de 2010

Positivando 2.0 30/09

Que jueves tan duro..

1. Segundo día con avispas a mi alrededor y no me han picado.
2. La presentación en el plató con las cámaras no me fue tan mal.
3. Me ha dado tiempo a las dos cosas.
4. Muchos ex-Ceu por aquí. Qué sorpresa..
5. No hemos salido a cenar pero estar en casa me sienta tan bien..
6. He llegado a tiempo al metro, al tren y al autobús sin correr.
7. Ojo, me he enterado de que Castellón tiene catedral. ¡Por eso es city y no town!
8. La ensalada no ha sufrido el paso del tiempo.
9. La clase de Marketing Directo me parece interesante.
10. Mañana ya es viernes, me encanta.


Abril.
Felicidad, que bonito nombre tienes

miércoles, 29 de septiembre de 2010

Positivando 2.0 29/09

¡Hola! A octubre ya se le ve venir..

1. Solo cinco mal.
2. He dormido hasta las doce. ¡Así da gusto vivir!
3. Hoy he hecho la mejor ensalada del mes.
4. He visto una parte que no me gusta de él pero sigue siendo interesante.
5. He ido a comprar a Mercadona cosas ricas.
6. La huelga no me ha afectado nada.
7. No he ido a Castellón.
8. Fue un acierto ponerme el nórdico ya.
9. Tengo los ojos un poco rojos, pero ya no me pica la nariz.
10. Llevo al día esta terapia! Un poco de continuidad en la vida no va mal.


Abril.
¡más, más!